این فلم بینندگان را به درهٔ بامیان می‌برد؛ حوزه‌ای پهناور در کوهستان‌های مرکزی افغانستان میان هندوکش و کوه بابا. تمرکز آن بر صخرهٔ دراز شمال دره است که غارهای فراوانی در آن کنده شده‌اند؛ غارهایی که روزگاری صومعه‌ها، نمازخانه‌ها و پرستشگاه‌های بودایی بودند و برخی هنوز نشانه‌هایی از نقاشی‌های دیواری دارند. دو طاقچهٔ عظیم جای پیکره‌های ایستادهٔ بودا به بلندی ۵۵ و ۳۸ متر را نشان می‌دهند که از سده‌های ششم و هفتم میلادی تا تخریب‌شان در سال ۲۰۰۱ برپا بودند.
بامیان به عنوان منزلگاهی بر سر راه‌های کاروانی که باختر را به حوزهٔ کابل و هند می‌پیوستند رونق یافت و هنرش تأثیرهای هندی، یونانی، ساسانی و سپس اسلامی را در هم آمیخت. در پای صخره، کشتزارهای آبی، سفیدارها و ویرانه‌های قلعهٔ شهر غلغله منظره‌ای را کامل می‌کنند که یونسکو در سال ۲۰۰۳ آن را در فهرست میراث جهانی ثبت کرد.
