کاشی‌کاری لعابدار از شکوه‌های معماری اسلامی افغانستان است. یکی از نخستین نمونه‌های برجسته، منار جام از سدهٔ دوازدهم است که حروف کتیبهٔ میانی آن با لعاب فیروزه‌ای برجسته شده‌اند؛ این کهن‌ترین کاربرد ثبت‌شدهٔ چنین شیوه‌ای در بناهای غوری است. مسجد جامع هرات نیز سردری غوری با آرایه‌های کاشی‌کاری‌شدهٔ خوشنویسی و هندسی را نگه داشته است.
این هنر در سدهٔ پانزدهم در روزگار تیموریان به اوج رسید؛ زمانی که کاشی‌های رنگین نمای بناها و درون و بیرون گنبدها را با نقش‌های گل و بوته، هندسی و خوشنویسی می‌پوشاندند. برخی از بهترین کارها در هرات با شیوهٔ معرق یا موزاییک ساخته شد: کاشی‌های یک‌رنگ را به پاره‌های کوچک می‌بریدند، کنار هم می‌چیدند و با گچ به هم می‌پیوستند تا تخته‌هایی ساخته شود که بر دیوارها، گوشواره‌ها و گنبدها نصب می‌شد.
گنبد ترک‌دار آرامگاه ملکه گوهرشاد و یکی از برج‌های ارگ هرات هنوز کاشی‌کاری تیموری را بر خود دارند. بناهای بزرگی چون مسجد جامع هرات و روضهٔ شریف (مسجد کبود) مزار شریف، کارگاه‌های ویژهٔ خود را برای ساختن و ترمیم کاشی‌ها داشتند.