ځلانده کاشي کاري د افغانستان د اسلامي معمارۍ له ښکلاوو څخه ده. یوه له لومړنیو نامتو بېلګو د دولسمې پېړۍ د جام منار دی چې د منځنۍ کتیبې تورې یې په فیروزهيي لعاب ځلول شوې؛ دا په غوري ودانیو کې د داسې کار تر ټولو زوړ ثبت شوی کارول دی. د هرات جامع جومات هم یوه غوري دروازه ساتلې چې د خطاطۍ او هندسي نقشونو کاشي کاري لري.
دا هنر په پنځلسمه پېړۍ کې د تیموریانو په وخت کې خپل اوج ته ورسېد؛ هغه وخت چې رنګین کاشي د ودانیو مخونه او د ګنبدونو دننه او بهر په ګلبوټو، هندسي نقشونو او خطاطۍ پوښل. ځینې تر ټولو غوره کارونه په هرات کې د معرق یا موزاییک په طریقه جوړ شول: یو رنګه کاشي به یې په وړو ټوټو پرې کول، سره به یې یوځای کول او په ګچو به یې سره نښلول چې داسې تختې جوړې شي چې پر دېوالونو، ګوټونو او ګنبدونو ولګول شي.
د ملکې ګوهرشاد د مقبرې کرښهدار ګنبد او د هرات د ارګ یو برج لا هم تیموري کاشي کاري لري. د هرات د جامع جومات او د مزار شریف د روضې (شین جومات) په څېر سترو ودانیو د کاشي جوړولو او ترمیم لپاره خپل ځانګړي کارځایونه درلودل.