قالین‌های گره‌دار دستباف از شناخته‌شده‌ترین صنایع دستی افغانستان‌اند و نقشهایشان اغلب نشان می‌دهد که بافندهٔ آن‌ها کیست. سنت‌های بافندگی به جوامع و ساحه‌های مشخصی تعلق دارند. در میان ترکمن‌های شمال، بافندگان به‌طور سنتی زنان بودند که گاه تا یک سال روی یک قالین کار می‌کردند و نقش‌های پیچیده را از حافظه می‌بافتند.
بسیاری از ترکمن‌های ارساری در شمال‌غرب افغانستان و در امتداد دریای آمو زندگی و بافندگی می‌کنند. قالین‌های آنان، مانند دیگر قالین‌های ترکمنی، بیشتر سرخ‌رنگ‌اند و با رنگ ریشهٔ روناس در طیفی از قهوه‌ای چارمغزی تا سرخ روشن رنگ می‌شوند. در متن قالین نقشی به نام گُل تکرار می‌شود و هر قبیله به‌طور سنتی گُل ویژهٔ خود را داشت که نشانهٔ هویت و غرور آن بود.
قالین در همهٔ گوشه‌های زندگی کوچی حضور داشت: فرش‌های زمین، نوارهای خیمه، زین‌پوش‌ها، خورجین‌ها و جوال‌ها، جای‌نمازها و آرایه‌های ویژه برای شتر عروس در عروسی‌ها. از سدهٔ نزدهم، با گسترش تجارت با بازارهای دور، بافندگان خود را با آن هماهنگ ساختند و نقش‌هایی چون نقش «هراتی» را از قالین‌های تجارتی فارسی وام گرفتند. موی بز که در قالین‌های ایرانی کمتر به کار می‌رود، در بافته‌های افغانستان رایج‌تر است.