په لاس اوبدل شوې غوټهلرونکې غالۍ د افغانستان تر ټولو پېژندل شویو لاسي صنایعو څخه دي، او نقشونه یې ډېری وخت ښيي چې چا اوبدلې دي. د اوبدلو دودونه له ځانګړو ټولنو او سیمو سره تړاو لري. د شمال د ترکمنو په منځ کې په دودیز ډول اوبدونکې ښځې وې چې کله به یې تر یوه کاله پورې پر یوې غالۍ کار کاوه او پېچلي نقشونه به یې له حافظې اوبدل.
ډېر ارساري ترکمن د افغانستان په شمال لویدیځ کې او د آمو سیند په اوږدو کې ژوند او اوبدل کوي. د دوی غالۍ هم د نورو ترکمني غالیو په څېر ډېری سرې وي او د روناس د رېښې په رنګ، له تیاره نصواري تر روښانه سور پورې، رنګېږي. د غالۍ په منځ کې یو نقش چې ګُل نومېږي تکرارېږي، او هرې قبیلې په دودیز ډول خپل ځانګړی ګُل درلود چې د هغې د هویت او ویاړ نښه وه.
غالۍ د کوچیانو د ژوند په هر اړخ کې شتون درلود: د ځمکې فرشونه، د کېږدۍ پټۍ، د زین پوښونه، د سامان کڅوړې، جاینمازونه او په وادونو کې د ناوې د اوښ لپاره ځانګړي ښکلا توکي. له نولسمې پېړۍ راهیسې، کله چې له لرې بازارونو سره سوداګري پراخه شوه، اوبدونکو ځانونه ورسره برابر کړل او د «هراتي» نقش په څېر نقشونه یې له فارسي سوداګریزو غالیو واخیستل. د وزې ویښتان چې په ایراني غالیو کې لږ کارول کېږي، د افغانستان په اوبدنو کې ډېر عام دي.