رباب سازی زهی با دستهٔ کوتاه و کاسهٔ دوخانه است که بدنه‌اش از چوب توت تراشیده می‌شود و بر خانهٔ پایینی آن پوست بز کشیده‌اند. رباب سه سیم اصلی دارد که به فاصلهٔ چهارم کوک می‌شوند، دو یا سه سیم بلند بم و تا پانزده سیم طرب. این سیم‌های افزوده که بر پایهٔ پرده‌های راگ نواخته‌شده کوک می‌شوند، با هر نت به لرزه درمی‌آیند و به رباب آوای درخشان و پژواک‌دارش را می‌بخشند.
رباب را اغلب «شیر سازها» می‌خوانند و یکی از سازهای ملی افغانستان به شمار می‌رود. این ساز از خانوادهٔ کهنی از سازهای دوکاسه‌ای با خاستگاه آسیای میانه است که تار ایرانی و رباب پامیری نیز در آن جای دارند، و هم در موسیقی محلی و هم در موسیقی کلاسیک افغانی که ریشه در سنت راگ هند شمالی دارد نواخته می‌شود.
این پیوند با هند به دههٔ ۱۸۶۰ بازمی‌گردد، زمانی که امیر شیرعلی خان نوازندگان آموزش‌دیدهٔ کلاسیک را از هند به دربار خود در کابل آورد. این تأثیر دوسویه بود: در سدهٔ نزدهم ربابنوازان افغان در دربار لکهنو در دگرگون ساختن این ساز به سرود هندی سهم داشتند.