نان تقریباً همراه هر وعدهٔ غذای افغانی است و در کابل بخش بزرگی از آن از نانوایی گذر، یا نانوایی محله، می‌آید. این فلم نشان می‌دهد که نان در آن‌جا چگونه پخته می‌شود. در دل هر نانوایی تنوری است؛ تنوری گرد و ژرف از گِل که در زمین ساخته شده و در سراسر روز داغ نگه داشته می‌شود.
نانواها بر سکویی گرداگرد دهانهٔ تنور می‌نشینند، خمیر را ورز می‌دهند و شکل می‌دهند، اغلب به شکل بیضی‌های دراز و گاه با سیاه‌دانه بر رویش. آنان با بالشتکی پرشده هر چانه را به دیوارهٔ داغ درون تنور می‌چسپانند؛ چند دقیقه بعد نان از بیرون طلایی و ترد و از درون نرم است و با میلهٔ آهنی درازی از دیوارهٔ تنور جدا می‌شود. بسیاری از خانواده‌ها خمیری را که در خانه آماده کرده‌اند برای پختن به تنور می‌آورند و نانوا گاه برای هر نان شکافی بر چوبی می‌زند تا حساب را نگه دارد.
