منتو نوعی غذای خمیری بخارپز و یکی از خوراک‌های محبوب افغان‌ها برای مناسبت‌های ویژه است. خمیری نازک را چنان پهن می‌کنند که تقریباً نور از آن بگذرد، آن را مربع‌مربع می‌برند و دور گوشت قیمهٔ گاو یا گوسفند که با پیاز و ادویه پخته شده می‌پیچند. گوشه‌ها را به هم می‌چسپانند تا بسته‌های کوچک و مرتبی ساخته شود و سپس آن‌ها را با بخار می‌پزند تا نرم شوند.
منتو را لایه به لایه سر دسترخوان می‌آورند: ماست سیردار در کف پتنوس، منتوها بر روی آن، سپس چاشنی‌ای از بادنجان رومی با دال یا نخود دال، باز هم ماست، و کمی نعناع خشک، مرچ یا گشنیز تازه بر رویش. برخی خانواده‌ها به جای آن قورمهٔ زردک سر می‌دهند. از آن‌جا که پختن منتو ساعت‌ها وقت می‌گیرد، اغلب کاری خانوادگی و دسته‌جمعی است و در میان افغان‌های مهاجر گاه به جای خمیر خانگی از ورق‌های آمادهٔ ونتون استفاده می‌شود.
این خوراک به خانوادهٔ بزرگی از غذاهای خمیری در آسیای میانه و فراتر از آن تعلق دارد و نامش با واژهٔ چینی مانتو هم‌ریشه است. خویشاوند نزدیک آن در افغانستان آشک است که به جای بخار، در آب جوش پخته می‌شود.