هرات در دشت حاصلخیز هریرود در غرب افغانستان قرار دارد و بیش از دو هزار سال است که جایگاهی راهبردی، تجارتی و فرهنگی دارد. گمان می‌رود که این شهر از شهرک کهن پارسی «آریا» آغاز شده باشد؛ اسکندر مقدونی در سال ۳۳۰ پیش از میلاد آن را گرفت و در دورهٔ اسلامی، هرات به‌خاطر فلزکاری ظریف، به‌ویژه اشیای مفرغی منقوش و مرصع، شهرت یافت.
هرات که در سدهٔ سیزدهم به دست مغول‌ها ویران شد، در روزگار تیموریان دوباره شکوفا گردید. شاهرخ، پسر تیمور، در سال ۱۳۹۷ والی هرات شد و آن را پایتخت اصلی دولت تیموری ساخت؛ ارگ شهر را بازسازی کرد و بازار آن را گسترش داد. ملکه گوهرشاد مجموعهٔ مصلی را بنا کرد که منارها و گنبد ترک‌دار و کاشی‌کاری‌شده‌اش هنوز بر فراز شهر سر برافراشته است.
در دوران سلطان حسین بایقرا (۱۴۷۰–۱۵۰۶) دربار هرات شاعران، دانشمندان و هنرمندان برجسته‌ای چون جامی شاعر و بهزاد نقاش را به خود جذب کرد و شهر به کانون خوشنویسی و نقاشی بدل شد. شهر کهنه، با نقشهٔ چهارگوش، مسجد جامع و خانه‌های حویلی‌دارش، هنوز بخش بزرگی از طرح تاریخی خود را نگه داشته است.