زعفران د زعفرانو د ګل (کروکوس ساتیووس) سره او وچه شوې کلاله ده، هغه ګل چې په منۍ کې غوړېږي. دا بوټی د ټوکېدو وړ تخم نه نیسي، نو بزګران یې له ځمکې لاندې پیاز ډوله غړو څخه کري؛ دا پیازونه راویستل کېږي، سره بېلېږي او بیا کرل کېږي. هر ګل یوازې درې کلالې لري چې باید په لاس جلا شي؛ د یوه کیلوګرام زعفرانو لپاره له ۱۵۰٬۰۰۰ زیاتو ګلانو ته اړتیا ده.
د افغانستان په لویدیځ کې د هرات په شاوخوا کې، د ایران خراسان ته نږدې چې د نړۍ له سترو زعفرانخېزو سیمو څخه دی، د غوریانو او پښتون زرغون په څېر ولسوالیو کې بزګرانو په ډېرې مینې د زعفرانو کرلو ته مخه کړې، او هلته ازمایښتي پټیو په زړه پورې حاصل ورکړی دی. د «هرات باستان» زعفران چې یوازې د بشپړو تارونو په بڼه پلورل کېږي، د خپل تېز رنګ، ښه بوی او لږ ترخه خوند له امله ارزښت لري چې له کروسین، سافرانال او پیکروکروسین طبیعي مرکبونو سرچینه اخلي. دا زعفران د افغانستان له هغو درېیو کرنیزو تولیداتو څخه دی چې د جغرافیايي نښې په توګه خوندي شوي دي.