ویهاره بودايي خانقاه ده: د راهبانو د اوسېدو ځای چې معمولاً د یوه انګړ شاوخوا جوړېده، حجرې، تالارونه او عبادتځایونه یې درلودل، او ډېری وخت د یوې ستوپې تر څنګ وه چې سپېڅلي پاتې شوني یې ساتل. د کوشانیانو له دورې راهیسې د نننۍ افغانستان خاوره له داسې خانقاوو ډکه وه، او د دوی مجسمې او دېوالي انځورونه د دې هېواد له سترو هنري میراثونو څخه شمېرل کېږي.
په هډه کې، د جلالآباد تر څنګ، لرغونپوهانو د خانقاوو یوه ډله وموندله چې سلګونو ستوپو، چې په ګچکارۍ ښکلې شوې وې، را ګېره کړې وه. د لوګر ولایت په مس عینک کې، د کابل سوېل ته، لږ تر لږه اوه څوپوړیزې خانقاهي ودانۍ د مسو د لرغونو کانونو تر څنګ، د میلادي درېیمې او اتمې پېړۍ ترمنځ، جوړې شوې. د بامیان په دره کې د لویو بوداګانو د طاقونو شاوخوا په ګړنګونو کې لمونځځایونه او عبادتځایونه وکېندل شول، او راهبان احتمالاً د ګړنګ په لمن کې په هغه خانقاه کې اوسېدل چې هیوان تسانګ یې یادونه کړې ده. د سمنګان د ایبک تر څنګ، تخت رستم، چې نږدې د میلادي درېیمې–څلورمې پېړۍ دی، یوه خانقاه ده چې ټوله په ډبره کې کېندل شوې او تر څنګ یې له ګاونډۍ غونډۍ څخه کېندل شوې ستوپه ولاړه ده.