بامیان د افغانستان په مرکزي غرونو کې یوه اوږده او لوړه حوزه ده چې شمال ته یې د هندوکش تر ټولو لویدیځې لړۍ او جنوب ته یې د بابا غر پراته دي. د درې تل نږدې ۲۵۰۰ تر ۳۰۰۰ مترو لوړوالي ته پروت دی، ژمی یې سخت وي او کرنه یې په اوبو لګولو پورې تړلې ده: غنم، کچالو او رشقه، د زردالو او مڼو باغونه، او د سپېدارو او ولو قطارونه.
بامیان د کرنې له امله نه، بلکې د لارو او سفرونو له برکته وده وکړه. دا دره د هغو زړو لارو پر سر پرته وه چې باختر یې د کابل له حوزې او هند سره نښلاوه، او تر ټولو سختو کوتلونو مخکې د کاروانونو لپاره طبیعي تمځای و. له لومړۍ تر دیارلسمې میلادي پېړۍ پورې بامیان د بودايانو یو مهم مرکز و، او د درې په شمالي ستر ګړنګ کې ګڼې سمڅې (خانقاوې، د عبادت کوټې او معبدونه چې ځینې یې دېوالي انځورونه لري) وکیندل شوې.
د بودا دوه لویې ولاړې مجسمې چې ۵۵ او ۳۸ متره لوړې وې، د همدې ګړنګ په طاقچو کې تر ۲۰۰۱ کال پورې ولاړې وې، چې بیا ړنګې شوې. دا دره د خپلو سمڅو، کلاګانو او نورو پاتې شونو سره له ۲۰۰۳ کال راهیسې د یونسکو د نړیوال میراث په لړلیک کې ثبت ده.