رباب یو لنډ لاستي او دوه خونهيي تار لرونکی ساز دی چې بدن یې د توت له لرګي کیندل کېږي او پر لاندینۍ خونه یې د وزې پوستکی کش شوی وي. رباب درې اصلي تارونه لري چې په څلورمه فاصله کوکېږي، دوه یا درې اوږده بم تارونه او تر پنځلسو پورې طرب تارونه. دا اضافي تارونه د غږول کېدونکي راګ د پردو سره سم کوکېږي، د هر نوټ په غږېدو لړزېږي او رباب ته یې ځلانده او انګازه لرونکی غږ ورکوي.
رباب ته ډېری وخت «د سازونو زمری» وایي او د افغانستان له ملي سازونو څخه ګڼل کېږي. دا ساز د منځنۍ آسیا د دوه خونهيي تار لرونکو سازونو یوې زړې کورنۍ ته ورګډ دی چې ایراني تار او پامیری رباب هم پکې شامل دي، او هم په ولسي موسیقۍ او هم په هغه افغاني کلاسیکه موسیقۍ کې غږول کېږي چې ریښې یې د شمالي هند د راګ په دود کې دي.
له هند سره دا اړیکه د ۱۸۶۰ لسیزې ته ورګرځي، کله چې امیر شېرعلي خان له هند څخه کلاسیک روزل شوي سازندګان د کابل خپل دربار ته راوستل. دا اغېز دوه اړخیز و: په نولسمه پېړۍ کې د لکهنو په دربار کې افغان ربابیانو دا ساز په هندي سرود بدلولو کې ونډه واخیسته.