پښتو د هند-اروپايي ژبو د کورنۍ یوه ختیځه ایراني ژبه ده چې د افغانستان په جنوب او ختیځ کې، په شمال کې د مېشتو ټولنو ترمنځ او د پولې هاخوا د پاکستان په شمال لویدیځ کې ویل کېږي. پښتو د دري تر څنګ د افغانستان له دوو رسمي ژبو څخه یوه ده. په ۱۹۳۶ کال کې یوه شاهي فرمان دې ته د رسمي ژبې دریځ ورکړ، او پښتو ټولنه یو کال وروسته جوړه شوه.
پښتو یوازې د یوې ژبې نوم نه دی؛ د پښتنو د ننګ او عزت د دود نوم هم دی، او یو مشهور متل وایي چې رښتینی پښتون هغه نه دی چې یوازې پښتو وایي، بلکې هغه دی چې پښتو لري. پښتو ډېرې لهجې لري چې د ځینو غږونو د تلفظ له مخې په «پستو» او «کلکو» ډلو وېشل کېږي، خو بیا هم په اصل کې یوه ژبه ده.
پښتو د فارسي-عربي الفبا په یوه بدله شوې بڼه لیکل کېږي. لیکلی پښتو ادب په اوولسمه پېړۍ کې وغوړېد، په ځانګړي ډول د خوشحال خان خټک (۱۶۱۳–۱۶۸۹) او رحمان بابا (۱۶۵۰–۱۷۱۵) په شعرونو، چې لا هم د پښتو تر ټولو سترو شاعرانو کې شمېرل کېږي.