افغانان هر کال دوه اخترونه لمانځي. د روژې اختر د روژې د میاشتې پای ښيي او درې ورځې لمانځل کېږي. د قربانۍ اختر د حضرت ابراهیم هغه چمتووالی رایادوي چې خپل زوی یې د قربانۍ لپاره وړاندې کړ؛ هغه کورنۍ چې توان لري پسه یا بل څاروی قرباني کوي او غوښه یې له نورو سره وېشي.
تیارۍ له څو ورځو مخکې پیلېږي. کورونه له سره تر پایه پاکېږي او بازارونه له هغو پېرودونکو ډکېږي چې نوې جامې او بوټان، خوږې او مېوې اخلي. د لومړۍ ورځې سهار خلک د اختر ځانګړی لمونځ کوي او بیا یو بل ته اختر مو مبارک شه، یا په دري «عید مبارک»، وایي.
بیا د لیدو کتو وار راځي. کورنۍ خپلوانو، مشرانو او ملګرو ته ورځي او زاړه خپګانونه باید وبخښل شي. مشران ماشومانو ته پیسې او ډالۍ ورکوي، او نجونې او ښځې په لاسونو نکریزې ږدي. دسترخوانونه په وچو او تازه مېوو او په کور کې پخو شویو خوږو ښکلي کېږي؛ په ډېرو ولایتونو کې ښځې لا هم کېک، کلچې او په غوړو کې پخه شوې خوږه ګوش فیل جوړوي، د پخلي هغه طریقې چې له مور نه لور ته رسېدلې دي.